Rapport over longkanker met kleine cellen gepubliceerd naast het 11e rapport van Lung Cancer Europe over geestelijke gezondheid
Lung Cancer Europe zal een speciaal rapport over kleincellige longkanker publiceren, naast zijn 11e rapport over geestelijke gezondheid bij longkanker, dat vanavond, 26 maart 2026, in Kopenhagen tijdens de ELCC 2026 wordt gepresenteerd.
Het nieuwe rapport richt zich specifiek op de ervaringen op het gebied van geestelijke gezondheid van mensen die lijden aan kleincellige longkanker. Het vormt een aanvulling op het bredere 11e rapport en biedt een gedetailleerder beeld van een groep waarvan de ervaringen in onderzoek en discussies vaak onderbelicht blijven.
Het rapport is gebaseerd op de antwoorden van 140 mensen die te maken hebben met kleincellige longkanker, afkomstig uit een bredere enquête onder 2.204 mensen in 31 landen in de Europese regio van de WHO. Het rapport gaat in op de psychologische gevolgen van longkanker en de behoefte aan ondersteuning van mensen met kleincellige longkanker in Europa.
Uit de resultaten blijkt dat er sprake is van een zware emotionele belasting. 66,2% van de respondenten gaf aan dat longkanker een negatieve invloed had op hun geestelijke gezondheid. De meest genoemde emotionele problemen waren onder meer de angst dat de behandeling niet zou aanslaan of dat de kanker zou verergeren, verdriet over de gevolgen voor naasten, angst voor de dood en angst voor bijwerkingen of complicaties.
Het rapport wijst ook op tekortkomingen in de ondersteuning. 59% van de respondenten met kleincellige longkanker gaf aan dat hen geen enkele vorm van psychologische ondersteuning was aangeboden, terwijl 46% aangaf emotionele problemen te hebben gehad, maar deze niet aan hun zorgteam te hebben gemeld. Uit de bevindingen blijkt ook dat velen zich niet goed toegerust voelden om met de emotionele gevolgen van longkanker om te gaan.
Andere bevindingen wijzen op de bredere invloed van geestelijke gezondheid op het dagelijks leven. Uit het rapport blijkt dat er aanzienlijke gevolgen zijn voor het sociale leven en de levensstijl, het gezinsleven en de financiële situatie of het werk. Daarnaast wordt er opgeroepen tot betere communicatie met zorgverleners, meer informatie over de aandoening en de behandeling, en een betere toegang tot geestelijke gezondheidszorg.
Het 11e rapport en dit rapport over kleincellige longkanker onderstrepen samen dezelfde boodschap: ondersteuning op het gebied van geestelijke gezondheid moet worden erkend als een essentieel onderdeel van de longkankerzorg, en niet als een optionele extra. Het rapport over kleincellige longkanker vult dat bredere beeld aan met belangrijke details en laat zien waar nog steeds behoefte is aan meer op maat gesneden ondersteuning.